De cloud is vrij letterlijk een digitale vuilnisbelt. Wereldwijd worden er elk jaar bijna twee biljoen foto’s gemaakt, waarvan maar liefst 70% nooit wordt teruggekeken. Op een gemiddelde telefoon staan 2.795 foto’s, waarvan 30% mislukt, dubbel, of van auto’s in de parkeergarage. Dit blijkt uit onderzoek van Censuswide, eerder dit jaar.
De reden waarom we al die foto’s bewaren is best grappig en typisch iets voor mensen. Het werkt zo: we bewaren foto’s omdat we ze niet durven te verwijderen. We durven ze niet te verwijderen omdat we ze nog niet hebben bekeken. We hebben ze niet bekeken omdat het er zo veel zijn. Een vicieuze cirkel. Ik heb dat met schoffelen. Dat stel ik ook altijd uit omdat er zoveel onkruid staat.
Fotostress
Uit het onderzoek blijkt ook dat 49% van de deelnemers stress ervaart doordat er geen enkele structuur in hun filmrol zit. Eén op de vijf voelt zich er zelfs ‘verlamd’ door. Daaruit kunnen we twee dingen concluderen: ten eerste dat als mensen daar verlamd van raken, we waarschijnlijk niet op ze hoeven te rekenen op het moment dat de Russen voor de grens staan. Ten tweede dat het best wel uit de hand is gelopen met al die foto’s.
Misschien denk jij dat je dit probleem niet hebt, want dankzij AI kun je alles vinden. Dat klopt. Als je zoekt op ‘Eiffeltoren’, dan vindt ie dat. Maar die foto moet je je dan wel herinneren, hoe weet je anders waar je naar moet zoeken? En dat is lastig want dankzij het ‘foto-vergeet-effect’, vergeet je momenten die je fotografeert sneller. Je hersenen concluderen simpelweg dat onthouden onnodig is.
Er is nog een probleem. Diep van binnen weet je ook wel dat er ooit een moment komt dat je al die foto’s weer uit de cloud zult moeten halen. Natuurlijk wel. Ze zullen de prijzen verhogen tot het pijn doet, of reclame in onze foto’s verwerken. Dan plonst ineens Liselot met haar „daar had ik zin inin!” in het zwembad van je camping.
Je kunt een zogenaamde ‘NAS’ kopen en in de meterkast zetten; dan kun je daar je foto’s op bewaren. Verwacht echter niet dat dat simpel wordt. Het bewaren van je eigen foto’s is zoiets als het houden van koikarpers. Zonder de juiste aandacht, zoals backups en beveiliging, wordt je op een morgen wakker en drijven al je foto’s ondersteboven in je meterkast.
Het is ook veel werk. Ik heb het enkele jaren geleden gedaan en ik zou sneller klaar zijn geweest als ik onze foto’s had nageschilderd. Hoewel je je foto’s terugkrijgt, moet je er rekening mee houden dat je albums, omschrijvingen, aangepaste datums en getagde mensen weer goed moet zetten. Maar hé… het uiteindelijke doel van opruimen is niet om te poetsen, maar om geluk te ervaren in de omgeving waarin je leeft (Marie Kondo).
Nu de avonden weer langer worden is dat mijn tip voor jou. Als je ooit nog eens wilt genieten van je foto’s, start dan vandaag nog met het opruimen van die vuilnisbelt. Kijk nou eens naar al die foto’s op je telefoon en stel jezelf de vraag…. does it spark joy?
Dit artikel verscheen in het Eindhovens Dagblad van 3 oktober 2026.